Minningargreinin mín um afa

Afi var gullið okkar. Alltaf til staðar og alltaf svo viljugur til alls, allt til seinasta dags. Án hans hefði líf okkar verið mun fátækara. Afi var einn af yndislegustu manneskjum sem ég veit um, hann var elskaður af öllum jafnt dýrum sem og okkur börnunum. Það fengu sko allir allt það besta hjá ömmu og afa, jafnvel kisurnar lifðu á rjóma og fisk. Enginn furða að það var alltaf best að vera hjá afa og ömmu. Hjá afa og ömmu átti ég skjól, það var ávallt mitt annað heimili. Ég er svo þakklát fyrir það.

Ferðalögin okkar saman voru einnig ógleymanleg. Við munum til dæmis öll eftir skemmtilegu ferðunum saman í fellihýsinu/hjólhýsinu og yndislegu tímunum saman uppí sumarbústað. Bestu stundir lífsins. Í einni ferðinni um landið man ég eftir því að við afi ætluðum að fara að veiða eins og svo oft var vaninn en kríur voru búnar að yfirtaka svæðið svo að þær steyptu sér niður á okkur þegar við löbbuðum út úr fellihýsinu. Ég var svo hrædd að ég ætlaði ekki að fara að veiða en afi hafði ráð undir rifi hverju og löbbuðum við af stað með pottana hennar ömmu á höfðinu og fórum að veiða. Kríurnar áttu sko ekki séns og voru því engar holur höggnar í okkar höfuð. Afi var svo sniðugur.

Jólin voru svo einnig besti tími ársins, þá lýsti afi upp heiminn með jólaljósunum sínum. Aldrei taldi hann jólaseríur vera ónýtar, það væri þá bara hægt að sameina þær eða svissa perum. Pabbi var nú alltaf dáldið hræddur um afa við þennan leik og ráðlagði mér í gríni að vera ekkert að hleypa afa í rafmagnið.

Ingvar og afi áttu ofboðslega vel saman, það voru ófáar stundirnar sem þeir eyddu í bílskúrnum, geymslunni, á nirfilsstöðum (veiðimannakofanum eins og þeir nefndu staðinn) og við að veiða. Þeir voru alltaf á fullu og skemmtu sér konunglega. Það er nokkuð víst að afa verður sárt saknað. Ingvar hefur misst félaga sinn.
Mér þykir svo sárt að hugsa til þess að Heiða Björg muni ekki kynnast afa sínum betur, en við munum segja sögur af afa svo að afi verði ávallt í hjarta og huga hennar jafnt sem okkar.

Seinasti dagur afa á þessari jörðu var afskaplega erfiður, við komum öll saman og kvöddum þig tregatárum. Við vildum ekki missa þig, okkur hlakkaði svo til að eiga áfram góðar stundir saman en nokkuð er víst að ekkert er sjálfsagt í þessum heimi og þakka ég því fyrir hvern þann dag sem við áttum saman. Þegar ég sat hjá þér þennan dag, þá sá ég að þú varst farin. Ég leitaði örvæntingarfull eftir merki um að hvar sem þú værir þá liði þér vel. Lagði ég því Biblíuna í lófa mína og ákvað að þreifa meðfram blaðsíðunum að þeirri síðu sem örlögin leiddu mig. Á síðunni blasti við mér orð, en það orð var „Ættarhöfðingi“ og það var afi.

Ástarkveðjur að eilífu,
Sigurást Heiða, Ingvar og Heiða Björg

Til minningar um afa